Dat is echt zo; en dat weet iedereen maar niemand geeft het toe. Het is namelijk nogal eigenaardig als je schaamteloos toegeeft dat je nog schaamtelozer mensen heb zitten afluisteren.
Mocht je mij nu herkennen omdat ik ooit op zo'n foto ben opgedoken bij jou: houd het alsjeblieft voor je. Er is een reden waarom ik me achter de camera verschuil. Ik ben niet eens tevreden als ik geposeerd heb voor een foto waardoor ik altijd met een triljoen mislukte selfies op mijn telefoon loop die ik altijd vergeet te wissen totdat het te laat is en iemand ze heeft gezien (en me hieraan blijft herinneren).
Zelf blink ik trouwens ook niet uit in de straatfotografie. Dat komt omdat ik het onopvallend en nonchalant probeer te doen met als resultaat wazige foto's en vreemde gezichtsuitdrukkingen. En ik heb het echt geprobeerd. Amsterdam was the place to be voor straatfotografie (dat rijmde ik niet expres). Maar mijn hart ligt er gewoon niet. En dat is wat Amsterdam, en waar je dan ook bent, ook is: de plek waar je jezelf kunt zijn.
I am no street photographer.
Daarentegen voel ik me niet bezwaard alle gesprekken die ik op straat opvang te gebruiken; dus wees gewaarschuwd.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten