Schrijven en schrappen... AQUIFER!

In Schrijven en schrappen... vertel ik jullie wat inside information over een boek. Ik vertel jullie hoe het idee is ontstaan of het plot drastisch is omgegooid en welke personages de eindstreep uiteindelijk niet hebben gehaald. Deze week gaan we achter de schermen bij AQUIFER!

Dankzij mijn neefje, die jaren geleden onze vaatwasmachine heeft gesloopt, waren we noodgedwongen om back to basics te gaan en de vaat te doen met de hand. Waar dat eerst nog niet geheel soepel verliep (zo had mijn zus toevallig net haar nagels gelakt en had ik spontaan elke avond buikpijn) gaat dat nu een stuk beter en zijn we er zelfs een beetje aan verknocht. Het was dus ook tijdens een van deze vaatwassessies dat mijn vader en ik op het idee kwamen om een boek te gaan schrijven. Samen.

Ik was die middag boodschappen gaan doen (want het afwasmiddel was op en dat is code rood) en had, de goede dochter die ik ben, het tijdschrift Wetenschap in beeld meegenomen voor mijn vader, want ik weet dat hij het leuk vindt en stiekem blader ik het tijdschrift ook even snel door als niemand kijkt. Ditmaal had dat voornamelijk te maken met de dolfijnen op de cover, wat een oud, borrelend lievelingsdier-gevoel opriep. Ik was vroeger namelijk een écht dolfijnenmeisje. Ik overwoog zelfs dolfijnentrainster te worden voordat ik tot het besef kwam dat ik even flexibel ben als de gemiddelde baksteen. Ik heb mijn droom laten varen toen de undercoverfragmenten van Rambam boven kwamen drijven.

Maar ik dwaal af. De dolfijnen op de cover van Wetenschap in beeld werden beschreven in een artikel van drie pagina's lang. Daaruit bleek dat dolfijnen veel slimmer waren dan we dachten. Ze begrepen ons en gaven hun soortgenoten, net zoals wij, namen. En wij vonden dat reuze interessant. Een nieuwe taal. Universele communicatie - hoe tof zou dat zijn? Mijn vader en ik roken een verhaal.

Wat als er een soort zou bestaan die hetzelfde zou denken zoals wij mensen doen en wat als zij hun eigen taal zouden hebben? Mensen zouden hier als de kippen bij willen zijn om onderzoek te doen. Maar wie doen er dan onderzoek? Wetenschappers? Taalkundigen? Beiden?
Mijn vader en ik begonnen te speculeren en zo ontstond er een verhaal. AQUIFER om precies te zijn. En de dolfijnen? Die hebben de eindstreep niet gehaald. Ze zijn overmeesterd door onze marine, waarvan ik geen idee had dat mijn vader ze stiekem het verhaal inschreef.

Clousteau uit.