In de jungle, daar slapen de muggen niet

Fotoboeken. Dat vond ik prachtig toen ik kind was.
Ja, tuurlijk, het was ook hilarisch tot ietwat ongemakkelijk om naar de foto's van je familieleden te kijken, die op het moment dat zij nog in de luier lagen waren gemaakt. Maar fotoboeken van het Wereld Natuur Fonds bevatte die gênante kiekjes niet. Die foto's waren betoverend.

Na een loopbaan als ballerina, dolfijnentrainster en dierenverzorger achter de rug te hebben, wist ik het zeker: ik wilde natuurfotograaf worden.
Op dat moment had ik uiteraard nog niet alles tot in de fijnste puntjes doordacht. Zo vergat ik even dat:
- Ik ben niet hittebestendig. Ik crepeer zodra de thermometer een getal boven de twintig graden aangeeft.
- Ik ben te gestrest om relaxt in het vliegtuig te kunnen zitten. Was dat turbulentie? Heb ik mijn autosleutels wel? Heb ik die nu nodig?
- Ik denk, weet bijna zeker, dat ik in de jungle spontaan zal transformeren tot de LuckyTV- variant van Freek Vonk: "OVERAL DIEREN! Waar zijn die díéren!?"
- Sommige dieren hoeven niet gevonden te worden. Insecten vinden mij wel. Ik geef het nog geen tien minuten voordat ik lek geprikt zal zijn en onder de uitslag zal zitten.
- Buiten dat insectenbeten ontzettend ongemakkelijk en pijnlijk kunnen zijn... Heb je ooit een mug van dichtbij bekeken? Of nog erger: een tor, kakkerlak, en - geen insect - een spin? Brr!

Misschien is de wilde natuur niet precíés met de dierentuin te vergelijken. Geen 100% garantie dat de dieren er zitten. Geen veilig en beschermend wandje tussen jou en die acht centimeter lange, scherpe tanden van die tijger - die dan toch een beetje eng is van dichtbij. En niet meer zo mooi.

Daarbij; we kunnen wel stellen dat mensen over het algemeen veel gemakkelijkere modellen zijn. Ik vroeg laatst aan mijn hond of ze even wilde blijven zitten, maar toen ik me omdraaide drentelde ze achter me aan alsof ik honing aan mijn kont had geplakt. Vervolgens probeerde ze wanhopig graag de lens te likken. Geen beste foto's dus; maar gelukkig was dit slechts in de tuin waar het niet warmer was dan 10 graden en werden we niet omgeven door een walm van muggen.

PS: IJsberen fotograferen in hun natuurlijke habitat is me weer net te koud. Ik ben een verschrikkelijke natuurfotograaf, ik weet het. Het is een droom die ik op moet geven...