AQUIFER: Schrijven doe je samen

AQUIFER: Twee werelden apart is ons eerste boek. Ja, inderdaad, ons boek. Als je schrijft hoef je namelijk niet altijd in je uppie op een zolderkamer te zitten. Samen een boek schrijven kan namelijk ook. Net zo makkelijk. Net zo leuk. En net zo verrassend.

Nee - eigenlijk is samen schrijven niet net zo verrassend. Het is verrassender. Je hebt alleen controle over je eigen hoofdstukjes en voor de rest heb je geen idee welke kant het verhaal opgaat. Althans; wij niet.

De boekenreeks AQUIFER schrijf ik samen met mijn vader. Hij is de eerste met wie ik samen schrijf en wellicht ook de enige met wie ik samen schrijf. Schrijven is toch een proces wat je in eerste instantie in je eentje doormaakt en je laat het normaliter pas lezen als het af is. Een bakker laat je tenslotte ook geen hap deeg nemen als hij het nog niet heeft omgetoverd tot brood. Toch?
Samen schrijven voelde in het begin dus heel onwennig. Daarbij hadden mijn vader en ik twee totaal verschillende schrijfstijlen en moesten we naar elkaar toe leren schrijven. En oh ja; er waren soms wat meningsverschillen over de motieven van onze personages en het plot.

Het zit namelijk zo: ik ben een planner. Ik heb al een slothoofdstuk bedacht voordat ik mijn personages een naam heb gegeven. Mijn vader is anders. Hij gaat zitten en hij schrijft op wat er in hem opkomt, en ik moet zeggen dat dat hem bijzonder goed afgaat. Alleen kwam het mij niet van pas als ik een volgend hoofdstuk had uitgedacht waarin ons hoofdpersonage het licht zou zien/ van de boot zou vallen / haar gevoelens zou bekennen / per ongeluk een bom zou laten exploderen en mijn vader het verhaal een heel andere kant op stuurde.

Maar wat hebben we een lol gehad. Of we nu zaten te eten, tv zaten te kijken of op fotosafari gingen: we ontdekten altijd wel iets dat we in het verhaal konden gebruiken. Ons verhaal met onze gekkigheden is nu een tastbare herinnering geworden. Natuurlijk doe ik het hem niet cadeau voor Vaderdag, want dat zou betekenen dat hij de helft aan zijn eigen presentje heeft bijgedragen en dat is krom. Maar van al onze gedeelde hobby's is samen schrijven het leukst. (Hoewel ik natuurlijk ook heel graag samen zingend de afwas doe, natuurlijk. Ook al wil ik met Vaderdag best een uitzondering maken en in mijn eentje de vaat afwerken.)

Dus. Dat is wat ik heb geleerd. Samen schrijven is niet alleen schrijven. Het is ook lezen. Het is elkaar in de nesten proberen te schrijven. Het is een verhaal met wendingen die de schrijvers van het boek ook niet aan hebben zien komen. En dat maakt samen schrijven misschien nog wel leuker dan schrijven in je up.

PS: Benieuwd naar de andere boeken/korte verhalen van mijn vader (waarmee ik me niet heb bemoeid )? Neem een kijkje op zijn website: www.eduardmeinema.nl