dinsdag 30 oktober 2018

Kerstliedjes gebundeld

Mensen die mij een langere tijd kennen of volgen op social media - die wéten dat ik nu al kerstbelletjes hoor. Het is oktober en de kerstmuziek begint bij mij alweer langzaam te draaien, tot grote ergernis van mijn familie / vrienden / collega's / medemens / elk levend organisme op deze aardbol. Maar ik kan mezelf niet meer bedwingen. De vrolijke deuntjes van 'Last Christmas' verwarmen mijn hart en mijn humeur klaart op.

Vorig jaar schreef ik een kort kerstverhaal voor de We Love Feelgood - Spot van Hebban ( en je leest 'm hier)  en dit jaar heb ik besloten het nog grootser aan te pakken. Niet één kort kerstverhaal maar wel acht. En je kunt ze allemaal lezen in de bundel: 'A Christmas Playlist'.

Ja - je begrijpt het goed. Ik heb op elk kerstliedje dat jij en ik kennen een verhaal gebaseerd. Nu kun je niet alleen de songtekst mee neuriën, maar ook mee zwijmelen met de karakters die deze Kerst jullie hart zullen verwarmen.

En - om dit te vieren - is er ook een bonustrack aan de cd, nee wacht, het boek toegevoegd. Een extra scene uit 'Sprookjes bestaan niet' dat eerder dit jaar is uitgekomen. Vier de feestdagen met Amelie, Gemma en alle andere personages uit de korte kerstverhalen!

Enne, zet er een muziekje bij op zou ik zeggen ;-)


zondag 23 september 2018

Echt nep... SPROOKJES BESTAAN NIET

Er bestaan nogal wat vragen over wat er nu precíés de aanleiding was voor een gebeurtenis in een boek.
Niet mijn leven, in ieder geval.
Maar dat is wel wat er vaak gedacht wordt. Welke dingen die in de boeken staan zijn nu gebaseerd op... mij? Vandaag vertel ik over SPROOKJES BESTAAN NIET; wat was er fictie en waar zat een kern van waarheid in?

1. Een ode aan alle pretparken in Europa:
Zoals jullie hoogstwaarschijnlijk wel hadden kunnen raden: Elfelot bestaat niet. Het pretpark is gebaseerd op verschillende (welbestaande) themaparken in Europa. Denk aan Disneyland Paris, denk aan de Efteling en desnoods aan Plopsaland. Een snufje van dit en een snufje van dat maakt Elfelot. En wat is er nu beter dan een combinatie van Disney én de Efteling?
2. Tutututu
Ik heb niet zoveel met sport, maar toen ik nog een klein kleutertje was wilde ik per se ballerina worden, ook al had ik geen enkele balletles gehad. Maar hallo - tutu?
Daarbij vind ik dansen een van de weinige leuke sporten die er zijn. Ik heb ooit een paar lessen Kidz Dance gevolgd, maar ik was er stellig van overtuigd dat het HipHop was.
3. Eind goed, algoed.
Sprookjes blijven leuk. Hoe oud je ook bent; als je ziek bent dan is er nog steeds niks mis mee om De Kleine Zeemeermin te kijken. Ook al ben je al vijfendertig. Het mag.
4. No topo
Ja: het is triest, maar vroeger dacht ik dus écht dat de Elfstedentocht door elf provincies ging. Ik schaam me diep.
5. Schaatsen haten
Weer zo'n sport waar ik niks van bak.
6. Onride: een horrorfilm in de achtbaan
Het was mijn zwager die het een goed idee leek om mijn zus en mij een gehele achtbaanrit te filmen. Wat kan ik zeggen: ik ben blij dat dat idee niet is ontstaan toen ik de schommelboot met hem trotseerde en mijn hoogtevrees me deed besluiten mijn muts over mijn ogen te trekken.
7.  WestenschouwerHet kon niet uitblijven: na een serie over vreemde zeewezens (AQUIFER) konden ze niet missen in een sprookjesboek. De bekendste en meest beruchte attractie uit het boek is 'De Westenschouwer'. Een beetje geïnspireerd op 'De Baron 1898' en gedeeltelijk gebaseerd op het verhaal 'De zeemeermin van Westenschouwen'. En ja: dat is een echt sprookje van eigen bodem.
8. Storyteller à la DisneyDisney is nog steeds voor jong en oud. Na een aantal jaar zie ik nog dagelijks meisjes van de leeftijdsgroep 6-10 jaar in een Elsa jurk door het winkelcentrum paraderen en tijdens de bioscoopvoorstelling van de live action film Beauty and the Beast kon iedereen 'Tale as old as time' meezingen. Veel sprookjes van Disney zijn echter sugercoated. Elsa was in real life niet zo'n schatje en het huwelijk van Belle en het Beest strandde ook toen het Beest Belle besloot op te eten.
Aangezien het genre wat ik schrijf 'feelgood' heet, leek geen van deze elementen me een goed ingrediënt voor het verhaal. Dus: een oud en onbekend sprookje in een nieuw jasje steken was wat me te doen stond. En zo ontstond De waternimf en de prins. Gebaseerd op 'De waternimf in de vijver'. Lees het oorspronkelijke sprookje hier op Wikipedia




woensdag 12 september 2018

Een sprookje dat uitkomt

Er was eens...

Binnenkort verschijnt mijn eerst 'losstaande' roman 'Sprookjes bestaan niet'. Dit boek bevat dus een nieuw verhaal én nieuwe personages. Ik stel jullie graag voor aan...

Amelie heeft één passie: dansen.
Dat haar familie al jaren op haar neerkijkt omdat ze, ondanks ze de dansacademie heeft afgerond, niet aan het werk komt - dat maakt haar niets uit. Vandaag krijgt ze namelijk de kans van haar leven en zal ze zich tegenover hen bewijzen: auditie doen voor het Nationaal Ballet.

Door een klein foutje komt Amelie echter terecht bij de auditierondes van Elfelot, het grootste pretpark van Nederland en bekend van verschillende animatiefilms. Amelie wordt gecast als een van de personages uit de films. In plaats van haar spitzen en een tutu draagt ze een prinsessenjurk en hoge hakken waarmee ze door het park paradeert en zorgt voor een dosis entertainment voor de bezoekers. In plaats van  een leven als ballerina moet Amelie nu naar geld verdienen als cosplayer.

Drie probleempjes: Amelie heeft niets met kinderen, kan niet acteren en haar hele familie denkt dat ze aangenomen is bij het Nationaal Ballet en heeft de kaartjes voor de voorstelling al geboekt...


Bovenstaande foto's heb ik, uiteraard, zelf  als ware fotografe/toerist geschoten in de Efteling. (Een plek waar sprookjes wel bestaan, overigens). En reken maar dat die kikker een rol speelt in het boek ;-)

maandag 20 augustus 2018

Familinspiratie

'Mevrouw, wilt u misschien hier zitten?' vroeg de onbekende, maar sympathieke vrouw naast mijn oma.
'Nee,' zei mijn oma ietwat vuil. 'Hoezo?'
'Dan kunt u naast uw kleindochters zitten,' voegde de vrouw er kleintjes aan toe - maar zonder resultaat. Mijn zus en ik lagen dubbel en zijn deze buien wel gewend van onze oma. En wellicht had het te maken met het feit dat deze beruchte vrouw mijn oma een arm aanbood bij het verlaten van het dek en ze haar liet vallen op de steiger.

'Iets met duinen' speelt zich af op Tiengemeten en een jaar of drie terug hebben wij deze overtocht ook gemaakt. Met de familie. Het hele zeilschip was bijna vol - maar vooruit. De schipper liet mijn nichtje van toen twee achter het stuurwiel en doopte haar tot Jackie Sparrow; mijn zwager kreeg ook de kans om nog even te zeilen en een paar golven mee te pakken waardoor iedereen op het voordek zeiknat was (en bedankt, Mars) en ik was als een kind zo blij want er bleken twee honden op de boot aanwezig te zijn.

Ook andere fragmenten uit 'Iets met duinen' zijn gebaseerd op mijn kleurrijke familie. Het romantische moment tussen Allert en Vivianne dat toch-niet-zo-romatisch bleek te zijn is een replica van een van de eerste dates van mijn zus en zwager waar zij hand in hand door de duinen renden, mijn zus struikelde en mijn zwager dat niet doorhad en haar als een soort sneeuwschuiver door het zand voort trok. Hi-la-risch. Ik had er graag over willen speechen op hun bruiloft, maar na enig protest heb ik me weten te beheersen.

Dus. Toen de We Love Feelgood-spot van Hebban mij vroeg 'Waar haal jij je inspiratie vandaan?' was het antwoord simpel. Ik ben een luie schrijfster. Gebruik alles wat ik tegenkom. Een gek zenuwtrekje, een gênant verhaal, een bepaalde tic of juist een woordkeus waar je opa prima mee wegkomt maar iemand anders niet. ('Ik heb buikpijn, opa.' - 'Mooi zo.')

vrijdag 3 augustus 2018

Schoolkamp in de duinen

Op de pagina https://ietsmetserie.blogspot.com/ kun je het feuilleton 'Iets met duinen' volgen en meelezen met juf Vivianne die met tegenzin en zonder keuze mee moest op schoolkamp. Die verhalen komen natuurlijk ergens vandaan. Ik ben dan gelukkig geen juf - ik ben als kind wel mee geweest op kamp.

In groep 8 gingen wij naar Ellemeet; een plekje in Zeeland en dat is ongeveer alles wat ik weet over het plaatsje. We verbleven op een soort bungalowpark (althans, zo bestaat het al jaren in mijn herinnering) in een huis met de naam 'Boterbloem', maar het allerbeste aan het park was het feit dat wij lama's op het terrein hadden. Ja, je leest het goed: lama's. Dat vond een stel twaalfjarigen natuurlijk supertof dus waren mijn vriendinnen en ik elke avond daar langs de omheining te vinden om ze te voeren met gras en het bleef leuk totdat een van ons in haar gezicht gespuugd werd.

We bleven natuurlijk niet vier dagen lang op dezelfde plek. Nee, we gingen erop uit. Naar Neeltje Jans. Dat betekende 19,1 kilometer fietsen - heen en terug. En ik kan je vertellen dat dat best een eind is, ook als je met de conditie van een stacaravan puffend aan de bagagedrager hangt van de elektrische fiets van juf Ellen.

Neeltje Jans viel in mijn herinnering trouwens best tegen. Amper een zeehond te zien en meeuwen des te meer. Je broodje eten was geen optie. Mijn dappere poging werd meteen afgestraft.
'Wat doe je?' had ik verontwaardigd gezegd tegen een van mijn vriendinnen na een klap tegen mijn slaap.
'Niks,' zei zij even verontwaardigd om drie seconden later met mij toe te kijken hoe een van de meeuwen er met een puntje pindakaas vandoor ging. Oeps. Wordt ze eerst in haar gezicht gespuugd en vervolgens vals beschuldigd - sorry, mijn fout. Niet van dat spugen, trouwens.

De avonden waren ontzettend gezellig. We sliepen met vier meiden op een kamer waar we niet sliepen. Of nou ja; ik sliep niet van de heimwee en de rest sliep wel. Er waren nog wat plannen om grappen uit te halen bij elkaar, maar uiteindelijk waren het alleen de juffen en meesters die erin slaagden om alle kindertjes onder te kliederen met watervaste stift. Maar wij hadden een geheime troef; een van mijn kamergenootjes had nep-kots meegenomen (een van de voordelen als je moeder een winkel met feestartikelen heeft) en de leerkrachten toch even in rep en roer waren, want: ieuw - kots. Alleen een beetje vreemd dat het niet stonk. Hooguit naar plastic.

Van elke dag hadden de leerkrachten een verslag gemaakt en op basis daarvan heb ik veel dingen uit 'Iets met duinen' geschreven omdat herinneringen na acht jaar nu eenmaal vervagen. En gelukkig maar; die spierpijn na die ellenlange fietstocht is iets wat ik me níét wil herinneren.

zondag 29 juli 2018

Come fly away with me

Ik kan me de talloze keren dat we mijn opa en oma op gingen halen van het vliegveld nog goed herinneren. Veel familie woont in Amerika en dan heb ik het vooral over alle broers en zussen (maar broers in het algemeen) van mijn opa. Logisch dat ze vaak een kijkje gingen nemen onder het mom van 'vakantie'.

Ik vond het vliegveld zelf al 'vakantie' roepen. Haastige stewardessen, haastige passagiers, haastig nog een laatste kop koffie doen in een van de horecagelegenheden en haastig nog een doktersromannetje meenemen bij een van de souvernirsshop (en vooral ook even haastig checken of niemand dat heeft gezien omdat je je toch een beetje schaamt). Er is zoveel te zien op een vliegveld. Bij Rotterdam Airport kan je op het terras de vliegtuigen zien vertrekken en aan zien komen; maar wat ik nog leuker vind is het bekijken van de mensen die in,- en uitstappen. En nu komt de aap uit de mouw: ik ben namelijk verslingerd aan het programma 'Hello, Goodbye'.

Ik denk oprecht dat ik door dit programma een soort onrealistisch en romantisch beeld heb gekregen van een vliegveld. Want lang niet elke passagier heeft een uniek verhaal. Zelf heb ik ooit één keer gevlogen. De reden was vakantie en de reis oncomfortabel. Ik kreeg de voeten van de man achter mij zowat in mijn nek en voor ontbijt kregen we hete aardappelen. Gadver.

En toch liggen de verhalen op het vliegveld voor het oprapen. Daar ben ik van overtuigd. Vandaar kunnen jullie nu alvast één verhaal lezen. Of eigenlijk twee. Lees mee met Loïs en Evan die in het programma 'Dagelijks Dag' terecht komen. Het korte verhaal is wederom geschreven voor de Hebban - Spot van We Love Feelgood en je kunt 'm vinden onder het tabblad 'Korte verhalen'.

Veel leesplezier!


zondag 15 juli 2018

Daar is de vrouw op de motor weer

Gemma is terug! En hoe!
Een eigen praktijk waar ze altijd van gedroomd heeft en dat is niet alles... Haar liefdesleven is ook opgebloeid zonder dat haar moeder daaraan te pas heeft hoeven komen (hoewel ze zich er uiteraard nog steeds mee bemoeit). Maar voordat Gemma de touwtjes weer in handen heeft lopen de spanningen alweer hoog op. Zo is er een nieuwe stagiaire die dezelfde smaak in mannen blijkt te hebben en lijkt spontaan de gehele vrouwelijke bevolking van het dorp in verwachting te zijn. Inclusief Gemma zelf.

De wanhoop is nabij als Gemma opnieuw de praktijk lijkt te verliezen en ook haar relatie op de klippen dreigt te lopen. En dat zijn alleen nog maar haar eigen problemen. Lukt het Gemma om alles weer onder controle te krijgen?